Kapelstraat 56
4061 RD Ophemert
0344-651103

Blogs

overspoeld door emoties, net als deze surfer kopje onder gaat

Help! De wijkverpleegkundige scheurt.

dinsdag, 21 november 2017 Mieke Degenaar

Vanmorgen liet ik mijn hond uit op ons landweggetje. Plotseling hoorde ik achter me een auto levensgevaarlijk aanscheuren. We schoten de berm in. Het blauwe autootje van de wijkverpleegkundige passeerde racend. Op weg naar mijn hoogbejaarde en wonder boven wonder nog zelfstandig wonende overburen.
Vanmorgen liet ik mijn hond uit op ons landweggetje. Plotseling hoorde ik achter me een auto levensgevaarlijk aanscheuren. We schoten de berm in. Het blauwe autootje van de wijkverpleegkundige passeerde racend. Op weg naar mijn hoogbejaarde en wonder boven wonder nog zelfstandig wonende overburen.  Ik was boos: ‘ Levensgevaarlijk rijdt ze! Onverantwoord! ‘. En ineens was mijn irritatie over, toen ik me realiseerde dat zij zich in alle bochten moet wringen om haar moordende zorgroute voor de ochtend te volbrengen.

Zorgen, helpen, levensgevaar, racen. Rare combi eigenlijk!

Door hard te rijden tussen haar plattelands cliënten kan ze steeds een minuutje winnen. Kostbare tijd die ze kan besteden aan de zorg. De zorg waar ze ooit met passie voor gekozen heeft. Mensen helpen die het lastig hebben. Een prachtig en betekenisvol vak met praktische en emotionele kanten. Maar de thuiszorg staat enorm onder druk. Ik hoo iedere week tijdens mijn begeleidingswerk schrijnende ervaringssverhalen van verpleegkundigen. Door de strikte indicering is er nauwelijks tijd voor een extra gesprek. Natuurlijk kan er tijdens het doucehn of het aantrekken van de steunkousen spontaan een praatje gemaakt worden. Maar eens rustig met een kop koffie doorvragen of de situatie van mensen nog houdbaar is? Of de mantelzorgers niet al te zeer overbelast zijn? Of de zorg nog steeds passend is? De signalerende functie die wijkverpleegkundigen hebben, komt door alle tijdsdruk nauwelijks meer uit de verf.De wijkverpleegkundigen scheuren in tweeën.  Aan de ene kant hun hart voor de zorg, ze zijn tevreden over hun cliënten en het werk zelf. Aan de andere kant de druk vanuit de organisatie en de teams. Collega’s haken noodgedwongen af en zoeken minder stressvol werk, anderen zijn overbelast of burn out. Wijkverpleegkundigen werken frequent over, ook in hun eigen tijd om alle cliënten op de routes toch te kunnen helpen. Ze vinden dat ze tekort schieten naar hun cliënten en diens familie en netwerk.

Ze kunnen deze mensen niet de aandacht geven die ze nodig hebben en ervaren haast en tijdgebrek.

Tijdens trainingen die ik aan verpleegkundigen geef komt aan de orde hoe zij belevingsgerichter en effectiever kunnen werken. Hoe ze nog beter leren waarnemen en vragen stellen en zich afstemmen op hun cliënten. Hoe ze hun eigen emoties en oordelen opmerken. Ik hoor ook hun dilemma’s en hun schroom: ‘Ja, als ik doorvraag, moet ik het gesprek afbreken, want anders zitten de  volgende cliënten op me te wachten en krijg ik mijn route niet klaar’

Hoe kunnen ze loyaal zijn aan zichzelf? Als ze voelen dat ze aan hun taks zitten, zouden ze nee moeten verkopen, als gevraagd wordt extra te werken. Ze staan onder druk, omdat anders mensen niet de zorg krijgen die ze nodig hebben.  Ze zijn te loyaal aan hun cliënten en collega’s. Ze gaan over hun grenzen, met alle gevolgen van dien op de langere termijn.

Help! Help de wijkverpleegkundige! Zodat zij of hij mensen kan helpen die het niet meer zelf kunnen. Zodat mensen verantwoord en menswaardig thuis kunnen blijven wonen. Zodat mantelzorgers praktisch en emotioneel ondersteund worden en hun zware taak duurzaam en zo gezond mogelijk kunnen uitvoeren. Zoals het doel van ons zorgbeleid immers is. En zodat de wijkverpleegkundige zelf heel blijft en niet in stukken scheurt. 

Het nieuwe kabinet geeft de garantie dat niet getornd wordt aan de kwaliteit en toegankelijkheid van de wijkverpleging en dat de werkdruk in de sector niet zal toenemen. Het is nog onduidelijk of de wijkverpleging al dan niet moet bijdragen aan de bezuinigingen in de zorg. Dat klinkt als status quo en lijkt me een veel te mager doel. De oppositie stelt terecht dat de wijkverpleging het nauwelijks kan bolwerken. De wijkverpleegkundigen zijn hiermee niet tevreden. Ze hebben als generalist meer vrije regelruimte nodig en willen minder administratieve rompslomp. Op 20 november voeren zij actie door alleen de cliënten administratie te doen en geen overige administratieve taken.

In de wijkverpleging zijn de komende jaren 3.000 extra mensen nodig in verband met de groei van de zorgvraag plus 12.000 mensen voor vervanging. Een op de vijf thuiszorgaanbieders heeft in alle stilte een patiëntenstop. Het ziektepercentage is 6 % (benchmark 2017 Actiz). De uitstroom is hoog en 60% van de uitstromers komt niet terug in de zorgsector. In veel teams is personeelstekort, doordat vacatures niet opgevuld kunnen worden. De werkdruk is hoog en vormt het belangrijkste verbeterpunt. Veel organisaties achterhalen echter niet wat de achterliggende oorzaken zijn.

Uit de benchmark blijkt een lage correlatie tussen werkdruk en bevlogenheid en een hoge correlatie tussen werkdruk en tevredenheid. De werkbeleving is bij wijkverpleegkundigen in alle leeftijden gedaald en vooral onder jongeren tot 25 jaar. De Werkgever Net Promotor Score laat zien dat bij verzorgenden en verplegenden de ontevredenheid over hun werkgever fors is gestegen. Ze bevelen hun werkgever niet aan. Een gemiste kans voor het zo spoedeisende invullen van vacatures.

Leiderschap, familie en schoenen

Dag zwaluwen!

donderdag, 29 december 2016 Mieke Degenaar

Dag zwaluwen!

Al dagen kijk ik omhoog naar de vrijwel wolkeloze blauwe lucht, zoekend naar de eerste zwaluwen. 

Leiderschap, familie en schoenen

De ziel reist langzaam

donderdag, 29 december 2016 Mieke Degenaar

Vandaag is het precies tien weken geleden dat mijn lief stierf.

Het is een mistige dag met ijzel. 

En vandaag veertig jaar geleden zijn we getrouwd in het Rotterdamse stadhuis op de Coolsingel.

Er lag een laagje sneeuw en zo was Rotterdam, onverwacht romantisch terwijl ik achterop de oude fiets van mijn aanstaande zat.

De oversteek naar mantelzorger

De oversteek naar mantelzorger

maandag, 07 december 2015 Mieke Degenaar

Op deze veerboot maak ik de levensbepalende oversteek van vrije vrouw naar mantelzorger. Van een gezond, vitaal leven naar een leven met ziekte en beperking.

Lees verder....

overspoeld door emoties, net als deze surfer kopje onder gaat

Mantelzorger Margreet staat in spagaat door haar loyaliteit

donderdag, 08 januari 2015

Margreet staat onder grote spanning, alsof ze in spagaat staat. Ze voelt zich uit elkaar getrokken. Aan de ene kant trekt haar moeder Sjaan voor wie ze al jaren zorgt en aan de andere kant sjort haar echtgenoot Ad. Ze kan het nooit goed doen. Ze scheurt bijna in tweeën.

 

sneeuwklokje, symbool van hoop

Als jij beweegt, kan de familie ook in beweging komen. Handvatten voor uitnodigende participatie van familie en netwerk

donderdag, 08 januari 2015

Ik, de professional

Zorg vÒÒr je in gesprek gaat goed voor jezelf, zodat je stevig, flexibel en open bent. Het kinkt wellicht banaal, maar ik hoor vaak dat professionals zichzelf vergeten en pas op het eind van de dag merken hoe moe ze zijn. Ga vooraf naar de WC, zorg dat je gegeten hebt en frisse lucht hebt ingeademd voor je een spannend, lastig of intensief gesprek ingaat. Weet wat je zelf nodig hebt. Zorg voor een rustige ruimte met zo min mogelijk verstoringen.

overspoeld door emoties, net als deze surfer kopje onder gaat

Als je je als professional laat raken, kan een wonder gebeuren

donderdag, 08 januari 2015 Mieke Degenaar

Familie en netwerk met je hart èn handelen verwelkomen is een voorwaarde om de participatiemaatschappij vorm te geven. Het vraagt van jou als professional in zorg & welzijn de moed om je kwetsbaar op te stellen en je te laten raken. Het helpt als je het verband ziet tussen jouw eigen overlevingsstrategieën en jouw familie van herkomst. Als je jouw automatische patronen leert herkennen, ontstaat er ruimte voor nieuwe gedragskeuzes. Als begeleider van organisaties word ik blij als ik hoor wat de wonderlijke effecten zijn op jullie dagelijkse praktijk. Er ontstaan vruchtbare relaties met jezelf, collegae, leidinggevende, cliënten, netwerken en families. En vanuit relatie en erkenning zijn we bereid iets voor elkaar te betekenen.

Neem nou bijvoorbeeld Gulio, een donkere Italiaan van 45 en 

Is lammetjes zorg ook mantelzorg?

Is lammetjes zorg ook mantelzorg?

donderdag, 08 januari 2015 Mieke Degenaar

Vanmorgen vroeg, net aangekleed, opende ik de luiken om de lentezon binnen te laten. Op dat moment rinkelde de telefoon en hoorde ik de paniek in de stem van mijn buurvrouw van vierentachtig. ‘Kan je alsjeblieft direct komen?‘

Lees verder....

wankelend teer leven

Ontslag met confetti

donderdag, 08 januari 2015 Mieke Degenaar

Ken jij het gevoel van hopeloosheid als je in een hele nare situatie zit? Dat het lijkt alsof je in een kleverig web gevangen zit, waar je niet uit los kunt komen? Toch ben je op zo’n moment dichter bij een uitweg dan je denkt.

wankelend teer leven

Van de snelweg af.

maandag, 27 april 2015 Mieke Degenaar

Afgelopen week had ik een drukke dag, vol werkafspraken her en der in het land. Na veel kilometers over hectische snelwegen nam ik op de A15 bij Wadenoijen de afslag naar huis. Op het eind van de afrit op de Lingedijk, schakelde ik rustig terug naar een lage versnelling. Zowel letterlijk als figuurlijk nam ik gas terug. Ineens reed ik tussen de schitterende witte en roze bloesem van de peren en de kersen, in volle bloei. Wat een pracht om mij heen! Ik herademde en voelde me langzaam ontspannen.

wankelend teer leven

IJzer smeden en samenwerken, kwesties van timing en magie

maandag, 27 april 2015

Zaterdag vierden vrienden het 15 jarig bestaan van hun buitensportbedrijf. Zo kreeg ik voor het eerst in mijn leven de kans ijzer te smeden. Dat bleek een verrassende ervaring. Smeden is een prachtige metafoor voor timen en samenwerken.